Świt Jedności część 4 - opór wobec nowej rzeczywistości

Druga noc nowej ery nie była już tak spokojna jak pierwsza. W Centrum Zarządzania Planetarnego w Genewie, Elara obserwowała, jak na cyfrowym globie zaczynają pulsować czerwone punkty alarmowe. To nie były usterki techniczne. Algorytmy predykcyjne Aury, zdolne do analizowania milionów zmiennych w czasie rzeczywistym, wskazały na celowe naruszenia integralności węzłów naziemnych. Sabotaż. Pierwszy odruch starego świata, który nie potrafił odnaleźć się w rzeczywistości, gdzie nikt już nie musiał o nic walczyć.

„Grupa nazywa się 'Powrót do Korzeni'” – zameldował Marcus, szef bezpieczeństwa, przesyłając na główny ekran nagrania z dronów nadzorczych. Elara zobaczyła grupę ludzi w maskach, próbujących sforsować ogrodzenie węzła energetycznego w okolicach dawnej granicy kanadyjsko-amerykańskiej. Nie używali zaawansowanej broni; posługiwali się prymitywnymi materiałami wybuchowymi i mechanicznymi narzędziami. Był w tym jakiś tragiczny paradoks – próbowali zniszczyć system dający im darmową energię, używając technologii z epoki spalania.

Dla Elary, która czuła się teraz przede wszystkim obywatelką świata, a nie więźniem dawno nieistniejących linii na mapie, motywacje sabotażystów były bolesne do zrozumienia. W ich manifestach, które błyskawicznie zalewały sieć, dominował jeden motyw: strach przed utratą "ludzkiej natury". Twierdzili, że Aura to złota klatka, która odbiera człowiekowi prawo do trudu, ambicji i cierpienia, a tym samym czyni nas hodowlanymi zwierzętami. Bojąc się bezkresnego błękitu wolności, woleli wrócić do brudnych, ale bezpiecznych okopów przeszłości. Dla nich tożsamość bez wroga po prostu nie istniała.

Najpoważniejszy atak nastąpił jednak nie na lądzie, lecz w sferze cyfrowej. Sabotażyści, wspierani przez byłych oligarchów energetycznych, którzy w ciągu jednej nocy stracili swoje imperia i wpływ na losy narodów, próbowali wprowadzić wirusa do podsystemu kontroli klimatu. Chcieli udowodnić, że Aura jest zawodna. Ich celem było wywołanie sztucznego huraganu nad Zatoką Bengalską – tragedii, która miała zasiać ziarno wątpliwości w sercach miliardów. Elara patrzyła z przerażeniem, jak parametry jonosfery w tamtym regionie zaczynają wymykać się spod kontroli, a symulacje pokazywały formujące się ściany deszczu i wiatru.

„Próbują przywrócić chaos, bo tylko w chaosie potrafią rządzić” – pomyślała Elara, zaciskając dłonie na pulpicie. Musiała podjąć decyzję. System Aury posiadał protokoły obronne, które mogły zneutralizować zagrożenie w ułamku sekundy, ale wiązało się to z użyciem impulsu elektromagnetycznego, który mógłby uszkodzić rozruszniki serca czy lokalne sieci szpitalne w promieniu kilometrów od węzłów. Sabotażyści liczyli na to, że moralność Elary powstrzyma ją przed działaniem. Nie rozumieli jednak, że Elara nie broniła już tylko maszyn; broniła szansy ludzkości na dorosłość.

„Uruchomić izolację warstwową” – rozkazała spokojnym, ale stanowczym głosem. Zamiast brutalnego impulsu, zdecydowała się na subtelne przejęcie kontroli nad lokalnym polem grawitacyjnym wokół sabotażystów. Aura, wykorzystując swoją niewyobrażalną moc, dosłownie "unieruchomiła" napastników, zwiększając odczuwalny ciężar ich ciał do poziomu, który uniemożliwiał jakikolwiek ruch, nie wyrządzając im krzywdy. Na ekranie Elara widziała, jak buntownicy upadają na kolana, przygnieceni ciężarem własnej bezsilności wobec potęgi cywilizacji Typu 1. Kryzys klimatyczny został zażegnany w ostatniej chwili – formująca się superburza rozpadła się w ciągu sekund, zamieniając w łagodną mgłę. Sabotaż się nie udał, ale Elara wiedziała, że bitwa o serca i umysły tych, którzy wciąż czuli się więźniami starych dowodów osobistych i dawnych nienawiści, dopiero się zaczynała.

Posted Using INLEO